Pracoholizm Kryteria rozpoznawania choroby

Kryteria rozpoznawania choroby

Środa, 20 Maj 2009 20:38

Pracoholizm nie został dotychczas włączony do podręczników psychiatrii ani nie jest obecnie uznawany za jednostkę chorobową o określonej etiologii i jasnych wskazaniach terapeutycznych. Coraz więcej autorów publikacji naukowych na ten temat skłania się jednak ku definicji pracoholizmu jako uzależnienia w pełnym znaczeniu tego terminu.

Wynika to z faktu, że obserwowane objawy odpowiadają w pełni standardowym profilom psychiatrycznym stosowanym w przypadkach uzależnień od substancji.

Pracoholik ma podobne objawy uzależnienia, jakie można zaobserwować u alkoholika, narkomana, hazardzisty, czy człowieka uzależnionego emocjonalnie. Niezależnie od tego, czy uzależnienie jest związane z substancją, procesem czy czynnością, podłoże patologii jest to samo.

Pracoholik nieustannie się spieszy i jest czymś zajęty, zakłada, że upora się z różnymi czynnościami w najkrótszym możliwym czasie.

Kontroluje innych. Sprawdza każdą czynność, żeby wiedzieć, czy została odpowiednio wykonana.

Nic nigdy nie jest dla niego doskonałe. Praca z nim jest trudna, a jeszcze trudniejsze wspólne życie.

Związki międzyludzkie odchodzą na dalszy plan wobec pracy. Oddala się od rodziny i przyjaciół, zaniedbuje swoje obowiązki i nie uczestniczy w ważnych dla swoich bliskich wydarzeniach.

Odczuwa ciągły niepokój. Jak w przypadku innych uzależnień, zachowując się w określony sposób, zmierza do osiągnięcia ulgi. Gdy nie jest to możliwe, pojawiają się objawy odstawienie.

Wpada w trans związany z pracą. Zdarza się mu mieć luki w pamięci i chwile "nieobecności" w czasie rozmów z innymi, w związku z myśleniem o pracy.

Jest niecierpliwy i poirytowany.

Ulega stopniowo narastającej potrzebie wykonywania coraz większej ilości pracy, by utrzymać stały poziom pobudzenia.

Brakuje mu czasu ma dbanie o siebie. Zapomina o posiłkach, rezygnuje z rozrywek, zaniedbuje uprawianie sportu.

 

Wpływ na rodzinę, małżeństwo, dzieci

Osoba uzależniona od pracy żyje w przeświadczeniu, że dopóki odnosi sukcesy, będzie w stanie zaspokoić wszystkie potrzeby i pragnienia swojej rodziny i że to zapewni jej szczęście. Niestety to tylko złudzenie, a pracoholizm jest postępującą patologią, która nie tylko prowadzi osobę nią dotkniętą do autodestrukcji, ale też wywiera niszczący wpływ na życie rodziny, której rzekomym dobrem kieruje się uzależniony. Staje się on nieosiągalny dla osób, które kocha i przez które jest kochany. Rodziny osób uzależnionych niszczy stopniowo gniew i rozżalenie, poczucie opuszczenia i utraty małżonka czy rodzica.