Przyczyny uzależnienia

Środa, 20 Maj 2009 20:38

Strona 1 z 4

Tanoreksja to nie choroba, lecz w dużej części psychiczne uzależnienie polegające na ciągłej chęci bycia opalonym. Tanorektycy to osoby światłolubne, odczuwające potrzebę ciągłego kontaktu ze słońcem. Od 30 lat, czyli od chwili wynalezienia solarium, stanowią one również stałą klientelę w salonach oferujących opalanie.

To właśnie w dużej części dzięki solarium lekarze uświadomili sobie faktyczną obecność tego uzależnienia, rozpoznali je i opisali.

Tanoreksja nie jest jednak, jak niektórzy sądzą, nowym uzależnieniem XX wieku, nie jest też „chorobą” związaną bezpośrednio z solarium.

Słońce świeci od tysięcy lat i tak samo od zarania dziejów istnieją osoby skrajnie uzależnione od jego dobrodziejstw. Moda na brąz, dążenia do bycia atrakcyjnym oraz możliwość, jaką dzięki solarium otrzymują tanorektycy sprawiają, że ich liczba faktycznie rośnie.

Wzrost ten widać szczególnie w krajach mniej nasłonecznionych, w których człowiek o czekoladowym kolorze skóry wyróżnia się – zwłaszcza jesienią i zimą – w „bladym” społeczeństwie. Oczywiście dla wielu lekarzy, kosmetologów czy przedstawicieli innych środowisk, których nazwa w tej publikacji nie ma znaczenia, łatwiej obwinić jest solarium, aniżeli szukać faktycznej przyczyny tego uzależnienia.

Mechanizm uzależnienia

Osoby uzależnione od opalania mają ciągłe uczucie, że są blade, a tym samym uważają siebie jako mało atrakcyjne – i to nawet wtedy, kiedy ich skóra kolorem zbliżona jest już do czekolady. Czy mają rację, podejrzewając samych siebie o to, że z powodu bladości swojej skóry nie są dobrze postrzegani przez otoczenie? Już samo postawienie takiego pytania budzi wielkie wątpliwości i podpowiada, że powodem ich zachowań z całą pewnością nie jest fakt istnienia salonu solaryjnego, lecz inne problemy, z jakimi sami nie potrafią sobie poradzić. Ich zachowanie w salonie solaryjnym jest zupełnie inne i tym samym bardzo wyróżniające się.

Z badań przeprowadzonych przez redakcję specjalistycznego czasopisma SOLARIUM wynika, że tanorektyk szuka kontaktu z otoczeniem, potwierdzenia swoich tez zarówno przed wejściem do kabiny, jak i po wyjściu z niej. Zwracając na siebie uwagę, dowartościowuje się chwilowo i jest zadowolony z tego, że ktokolwiek chce wysłuchać jego problemów dotyczących koloru skóry. Prawda leży jednak zupełnie gdzie indziej, a jego prawdziwe problemy pozostają tym samym przez otoczenie niezauważone. Może w chwili, gdy zdamy sobie z tego sprawę, będziemy w stanie lepiej zrozumieć jego zachowanie.